فریب

ما در این دشت اگر باغ پریشان داریم

از نفسهایِ زمستانی توفان داریم

بادهنوشان فریبیم شرابت گیراست

ما به لبخند دروغین تو ایمان داریم!

در بهارِ تو، که پاییزِ فریبانگیز است!

زخم صد ساله ز چنگال مغیلان داریم

جام دانایی از آشوب خرافات شکست

ننگ بر باورِ شومی که به هذیان داریم!

آدمیم آینهی رنگ خداییم ولی

پشت این آینه، صد قافله، شیطان داریم

شاهد زخمیِ خونریزی و گرگْآیینیست

بر سر سفره اگر برّهی بریان داریم

لالهها زیر لگدهای کلاغان مردند

مرگِ سرخیست که از مردهپرستان داریم

کاش زیر کفن برف نمیرد، «شبدیز»! ـ

آن بهاری که پس از مرگ زمستان داریم