حسن اسدی «شبدیز»

میلاد دیگرخیمهگستر شد به گردون، سایهی بيدادِ ديگرباز بايد برفروزم آتش فرياد ديگرتا ز دامِ دامياري، مرغ بختم ميگريزدميخزد در استخوانش تيرِ صد صياد ديگر!ناي نيزاران، تكيده بيحضورِ باد شرجیساز اين خنياگران را، كي نوازد باد ديگر؟باغ من! هرگز نبينم در خزان، ويرانيات راتا گلِ حسرت نچينم از بهارآباد ديگردر عزای چشمهایش کلبهام را شب گرفتهکی برافروزد چراغم چشمِ حوریزاد دیگر؟كي بجنبد بار ديگر مَهد خورشيدِ منور؟تا به رقصانَد فلك را مژدهی ميلاد ديگركي شود با ارغنونش، گرم و شورu200eْافشان نوازد؟ نغمهی آزاديام را پنجهی آزاد ديگرمیرود ...

ادامه مطلب