حسن اسدی «شبدیز»

ششدراسیر ششدرِ بختم به کنجِ تختهی نردسیاهبازیِ دوران، سیاهروزم کردنگاه آینه، ناباورانه میبیندبه پردهپردهی چشمم نگارخانهی دردمن از سلالهی صنعانم ای مهِ ترسا!به سوی چادرِ چوپانیام، شبی برگردشبم ز چشم کدامین ستاره روشن بود؟اگر نگاه تو را آسمان، نمیپَرورْد ز سردْ مهریِ تو خونِ عشق، یخ بستهکدام سینه به مهر آید از تبسم سرد؟بخند و چشمهی سبزینهی شکفتن رابزن به کوچهی آوندِ فصلخانهی زردبریدنِ نفسِ عشق، اوج نامردیستبه نای نازک گل، پا نمیفشارد مَردهراس از نفسِ خشمِ خاکساران کنکه گِردباد بپاخیزد از قیامت گَرد!به یاد روی تو اشک ش...

ادامه مطلب